پیشرفت‌های پزشکی در زمینه روش‌های درمان ناباروری، ضمن معرفی ابعاد جدید فرزندآوری انسان، صاحب‌نظران دینی و قانون‌گذاران کشورهای مختلف را به واکنشی درخور نسبت به چالش‌های اخلاقی، دینی و حقوقی وامی‌دارد. از همین رو، سؤال این پژوهش آن است که حکم به کارگیری روش‌های پزشکی درمان ناباروری در فقه مذاهب خمسه و قوانین برخی کشورهای اسلامی چیست؟

علی‌رغم بررسی تمام ابعاد و مسائل روش‌های پزشکی درمان کمک باروری توسط فقیهان شیعه و اهل سنت و اعلام رأی و نظر نهایی آنان، قانون‌گذاران برخی کشورهای اسلامی، مانند ایران، پاکستان، لیبی، عراق، مالزی، مصر، کویت، تونس و الجزایر از تقنین بسیاری از این مسائل جا مانده و در ملاحظات قانونی به جزئیات مورد نیاز ورود نکرده‌اند و درنتیجه، برخی کشورها مانند پاکستان و عراق قوانین مدونی در این زمینه ندارند و برخی کشورها چون ایران هر چند قانون مدونی دارند؛ اما این قانون تمام ابعاد و مسائل این روش‌ها را پوشش نمی‌دهد. باتوجه‌به دیدگاه‌های فقیهان اهل سنت درباره روش‌های کمک باروری و شباهت دادن این روش‌ها به زنا، درجایی که میان بیگانگان به انجام رسد، رویکرد قانون‌گذارِ برخی کشورهای تابع مذهب اهل سنت، مانند لیبی و پاکستان رویکرد انقباضی و جرم انگارانه است؛ اما مالزی، مصر، کویت، تونس و الجزایر رویکرد انبساطی و سکوت بیش از اندازه را پذیرفته‌اند.